บันทึกของการพูดไม่รู้เรื่อง

-/+_))(*^&*$%^@!#$%^&*(+?>”:}+_=]%$#@!^&*!@$%#%^&

^&*$%^@!#_=]%$@!@$%#%^&*%^@!#_=]%$@!#$%^&*(+?_0

.

.

.

.

.

.

.

.

จบ 

หยอกล้อกันเล่นหน่อยนะครับ ไม่ใช่ละจบเร็วไปหน่อยเด๋วจะไม่รู้เรื่องจริงๆ

เรื่องมันคือการพูดพรีเซนต์นั่นเองที่ทำให้พูดอะไรไปจะเหมือนการพูดมั่วพูดไปแล้วไม่ได้ความ คิดอีกอย่างพูดอีกอย่าง คนฟังก็จะรับฟังอย่างที่เข้าใจผิดแล้วไม่สามารถย้อนเวลาให้กับตัวเองได้ก็ต้องปรับสภาพตัวเองให้ได้แล้วต้องทำให้ดีกว่านี้

เหตุมันก็มีไม่มีอย่างที่ทำให้ผมนั้นเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่อง หรือจับความไม่เป็น ไม่มีสมองตรงๆเลย ก็เริ่มจากทำการบ้านมาไม่ดี ไม่ได้เรียบเรียง ไม่จดย่อ ไม่จับประเด็นที่จะพูด คือหาอะไรมาจะอยู่แต่ในหัวแล้วคิดว่าตัวเองมีข้อมูลแล้วที่จะพูดแต่ถึงเวลาจริงแล้วมันมีข้อผิดพลาดมหาศาลเลย ผมขอเตือนเลยเตือนตัวเองนะ ต่อไปนี้จะทำอะไรให้เป็นระบบกว่านี้และมีการไตร่ตรองความคิดมากกว่านี้ คือผมเป็นคนที่ชอบจดอะไรแบบมั่วๆเห็นที่ว่างก็ยัดใส่ไปก่อนและไม่ได้กลับไปเรียบเรียงอีกทีทำให้จำไม่ได้หาอะไรไม่เจอเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่เปิดเรียนมาเลยก็ว่าได้ อีกเหตุก็คือการที่เมื่อพบการตื่นเต้นทุกอย่างที่คิดจะรวนเรตลอดเวลาไม่มีคำพูดที่ชัดเจนและแน่นอน และไม่สามารถเอาตัวรอดอะไรได้เลย จดมาก็ไม่ได้จดมา อาจจะจดมาแต่ไม่ได้เรียบเรียงใหม่มันก็ทำให้ไม่มีการลำดับเรื่องความคิดอะไร นึกอะไรออกก็จะพูดออกไปทำให้เป็นการบ้านสำหรับตัวเองมากเลย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้ผมเป็นคนขาด เหมือนจะขาดอะไรซักอย่างที่ยังไม่เดินหน้าซักที ทั้งที่รู้ว่าจะต้องเจออะไรถ้าทำไปแบบนี้แต่ก็ไม่กระเตื้องความคิดขึ้นมาซักนิด กลับปล่อยละเลยหน้าที่ที่ควรจะทำอะไรหลายๆอย่าง ตอนนี้ก็จะพยายามจะทำการบ้านกับข้อมูลให้ดีที่สุดและจะให้เวลากับมากที่สุดเพราะเหมือนว่าอะไรทุกอย่างรอบตัวมันหนักไปหมดเลยจะทำไรแต่ละทีก็รู้สึกว่าดีไม่ดีจะทำดีมั้ย สับสนและไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลย เหมือนกับสูญเสียอะไรบางอย่างในตัวที่เคยเชื่ออะไรอย่างกับหมดความเชื่อนั้นยังไงๆไม่รู้ 

ไม่ใช่พูดอย่างเดียวนะพิมพ์ด้วยก็ไม่รู้เรื่อง 8_8

บันทึกของการพูดไม่รู้เรื่องได้จบลงแล้ว ?

 

มิใช่มีเพียงต้องเดินหน้าเสมอไป ?
บางครั้งเราก็อาจต้องถอยหลังบ้าง เพื่อที่จะทบทวนอะไรบางอย่าง
เพื่อจะก้าวเดินไปข้างหน้าได้ยาวไกลขึ้น และมั่นคง
เป็นการถอยเพื่อจะก้าวต่อ 
มิใช่ถอยเพื่อจะท้อหรือทอดวาง 
เพราะบางครั้งการขืนดึงดันที่จะก้าวต่อ… 
ทั้งที่รู้ว่าอาจเกิดอันตรายจะมีประโยชน์อันใด 
การจะก้าวข้ามฝั่ง “สายน้ำชีวิต” ยามที่ไม่มีสะพานให้ก้าวข้าม 
บางครั้งเราอาจต้องยอมเดินย้อนถอยกลับไป 
เพื่อหาวิธีข้ามสู่อีกฟากฝั่งโดยใช้ “สะพานใจ”  credit byislaminside

Advertisements

1 Response to “บันทึกของการพูดไม่รู้เรื่อง”


  1. 1 {blazeid} June 19, 2008 at 3:44 pm

    เริ่มมองอะไรไม่เห็น.. บางอย่าง.. เหมือนกูเลย..

    แต่แล้วกูก็เริ่มมองเห็น..บางอย่าง.. ไม่อยากลืมความทรงจำเหล่านี้

    แล้วตอนนี้ ธีสิส.. คิดยังวะ?

    ฮ่าฮ่า


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




Twitter Updates

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.

Visitors

  • 9,999 hits

%d bloggers like this: