บันทึกห่างเหิน ห่างไกล ห่างหาย…

สวัสดี

เวลาที่ผ่านมานี้ไม่ได้เข้ามาเยี่ยมเยียนบล็อกของตัวเองเลยหรือแม้กระทั่งเยี่ยมชมเที่ยวดูบล็อกเหล่าๆอื่นเลย ช่วงที่ผ่านมาชีวิตนั้นหนักหน่วงมากๆจากหลายๆอย่างที่ผ่านเข้ามาตัวผมเอง ซึ่งราวกับว่าเวลานั้นถูกหดสั้นลงอย่างมาก ทุกๆเวลาจะต้องคิดถึงเรื่องนู่นนี่บนหัวตลอดเวลาและต้องรับผิดชอบตัวเองมากขึ้น บางครั้งก็สับสนตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่แล้ว เวลาที่มันหายไปนั้นมันหายอย่างคุ้มค่าหรือทิ้งเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ในทุกๆวันของการตื่นขึ้นมาบนเส้นหัวสมองแทบจะไม่มีที่ว่างของความว่างเปล่าเลย มีอะไรมาเกาะเต็มเส้นใยสมองไปหมดจะแกะออกก็ยาก ทำความสะอาดก็ไม่ได้ ต้องคอยกำจัดมันให้หมดไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะหมดไป ตอนนี้ที่ไม่ได้เข้ามาอัพบล็อกเลยก็มีหลายสาเหตุที่วุ่นวายจนไม่สามารถทำตัวมานั่งเล่นบล็อกได้ มีสิ่งที่ต้องกระทำจนถึงวันนี้ที่ก่อนจะต้องทำงานวิชา communication design v ขอเวลาหยุดนิ่งนั่งอยู่กับตัวเองสักพักว่าจะต้องทำอะไร ตั้งสมาธิเตรียมรับชะตากรรมภายหน้าคือหลังจากวันอังคารจะมีงานที่ต้องทำแบบหนักหน่วงจริงๆแบบยาวราวกับช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตเลยหรือเปล่า เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำหรือเจอมาก่อนและเป็นงานที่ใหญ่มาก มีความรับผิดชอบมากๆ ถ้าพลาดก็คือเละเทะแน่นอนนี่เป็นงานแรกของชีวิตที่ทั้งสนุกทั้งทุกข์และตื่นเต้นที่จะได้สัมผัสมันเมื่อสำเร็จเรียบร้อย เป็นการเปิดโลกของผมเองครั้งแรกอย่างแท้จริง ได้เจออะไรที่ไม่เคยเจอ พบสิ่งที่ไม่พบฝัน และทำในสิ่งที่ทุกคนเชื่อในสิ่งนั้น 

ช่วงเวลาที่ห่างหายไปก็คือเวลาถูกหดสั้นลงจริงๆ ทำงานเกือบทุกวันและเต็มที่ลิมิตกับมันจนสูญเสียเวลาส่วนตัวไปบ้าง ทั้งที่อยากจะเที่ยวมากมาย อยากไปดูหนัง กินข้าว สบายๆ เล่น ไม่มีเลยเศร้าและต้องเผชิญต่อไปอีกอนาคตข้างหน้าอีกยาวนาน ต่อไปนี้ความรับผิดชอยที่ต้องมีมากขึ้นคงทำให้ผมสามารถจะแบ่งเวลาได้ดีกว่าเดิมและคงไม่หนักหน่วงอย่างที่ผ่านมาหลังจากวิชาที่เรียนนั้นค่อยๆคลี่คลายออกอย่างช้าๆ ทำให้มีเวลาเต็มที่กับงานอื่นๆมากขึ้นแต่มันจะเป็นแบบนี้อีกครั้งรึเปล่าก็ต้องเพราะเรา

หลายครั้งคำถามที่ตอบตัวเองเสมอมาคือ

ทำไมงานมันเยอะและหนักหน่วงอย่างนี้เนี่ย?

เวลามันน้อยไปรึเปล่า?

คำตอบที่ตอบจากในหัวผม จิตมันบอกมาว่า เวลามันมีเหลือเฟือแต่เป็นเพราะเราไม่ทำมันเองนั่นล่ะ

ช่วงเวลาหลังๆจากนี้คงห่างเหิน ห่างไกล ห่างหาย…ซักพักนึงก่อนที่จะกลับมาอัพนู่นนี่เล่นไปเรื่อยๆเปื่อย

สวัสดี

บันทึกการชมคอนเสิร์ต TRAVIS

TRAVIS TRAVIS TRAVIS

บทความย่อ oo1

ท้าวความก่อนหน้าจะ…

สิ่งแรกคือนานมาแล้วเห็นป้ายโฆษณาว่าทราวิสจะมาเล่นที่ไทย แล้วก็คิดตอนนั้นทันทีว่า เฮ้ยยย!จริงดิมาประเทศไทยด้วย(ในใจคิดโคตรดีใจมากๆจะต้องไปดูแน่ๆ) แต่ยังไม่มีราคาบัตรว่าจะราคาเท่าไหร่ การกระทำต่อมาคือต้องเก็บเงินให้ได้เพื่อที่จะไปดูคอนเสิร์ต จนกระทั่งเวลาผ่านไปเรื่อยแล้วเงินที่เก็บมันจะไม่ค่อยจะอยู่เท่าไหร่เดี๋ยวไปเดี๋ยวออกเดี๋ยวใช้จนแทบสูญสิ้นเงินเก็บ ผมคิดว่าคงได้อดไปดูแล้วแน่ๆเลย ชวนใครไปก็บอกไม่มีเงินหรือไม่ไปหรือไม่รู้จักวงนี้ไม่ใช่แนว เหลืออยู่คนเดียวที่ฉันต้องดูให้ได้แต่สภาพสถานะเงินตอนนั้นไม่ค่อยพร้อม แต่ในที่สุดโอกาสมาถึงแบบบังเอิญที่เงินต่างๆค่านู่นนี่ไหลเข้ามาเพื่อจะไปชำระบวกกับเงินค่าขนมที่อยอดกระปุกที่นานๆจะอยอดทีแต่เก็บไว้นานมาก(จำใจต้องยอมแคะเพื่อไปซื้อบัตรให้ได้)ก็พยายามคิดให้รอบครอบก่อนที่จะบริหารเงินอย่างที่จำกัดไม่สามารถขอเงินแม่ได้อีกแล้วให้เพียงพอต่อการใช้ชีวิตเพื่ออยู่รอดของสัปดาห์นึง

แล้วเมื่อถึงเวลา…

ใจมันพร้อมทุกอย่างแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นคิดไม่ตกจริงว่าจะไปดูดีมั้ยเนี่ย ไปก็ไปคนเดียวจะสนุกหรือป่าวหว่า ผมจำได้ว่าคิดอยู่นานมากก่อนที่จะตัดสินใจไปซื้อบัตร คิดแบบมีแต่ได้ไม่ต้องเอาไรมากขอไปสัมผัสบรรยากาศก็พอแล้วว่าเล่นสดทราวิสจะเป็นยังไงอยากเห็นตอนที่วงนี้เล่นสดมากๆจะเพราะเหมือนที่ฟังกับเพลงmp3 หรือมากกว่านั้นแน่นอน ก็ไม่ต้องอะไรละเอาวะไปแบบ solo alone เลยละกัน ที่ทำให้คิดมากอีกอย่างคือคอนเสิร์ตมี 29 แต่ผมต้องสอบ 30 ไม่ได้อ่านหนังสือเลยด้วยแล้วก่อนสอบยังจะเจือกไปดูคอนเสิร์ตอีก แล้วถ้าทำไม่ได้สอบคะแนนไม่ดีทำไงเนี่ย กลุ้มมากๆ แต่ก็เอาข้อดีสิ่งดีมาโปะอีกว่าไม่มีโอกาศแล้วนะที่วงทราวิสจะมาเมืองไทยเนี่ยคงอีกนานหลายปีเลย และเราก็คงไม่มีโอกาสจะบินไปดูที่ต่างประเทศแน่นอน ริบหรี่มากๆแทบจะเป็นศูนย์ ก็เลยคิดว่าจะต้องเป็นครั้งแรกให้ได้ที่เมืองไทยและครั้งอื่นๆที่ไหนตามโอกาสแล้วแต่จุดประสงค์ของพระเจ้าหรือครั้งแรกและครั้งสุดท้ายเลยก็อาจเป็นได้

ในที่สุด…

เตรียมใจไปเลยเต็มที่กำเงินที่บริหารอย่างเรียบร้อยและดีเยี่ยมที่สุดในการวางแผนใช้เงิน(ที่จริงมันเหลือด้วยซ้ำแต่เจือกไปซื้อหนังสืออีกเพิ่มภาระเข้าไปใจยิ่งไม่มีอยู่กลายเป็นหมดไม่มีเข้าไปใหญ่ กลุ้มใจจริง) ก็ท่อนแท่นใช้ชีวิตไป ถึงเวลาแล้วออกไปซื้อจนได้กับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งมีบัตรสามารถลดได้อีก(สุดยอดของลดๆชอบจริงๆ)นึกว่าจะต้องจ่ายราคาเต็มซะละทำให้ได้เหลือเงินส่วนหนึ่งจากบัตร ฮ่าๆ เก็บเข้าทรัพย์รวมสัปดาห์ใช้ชีวิตดีจริงๆ ก็ไปซื้อก่อนหน้าที่จะจัดวันหนึ่ง ตัดสินใจจนถึงที่สุดจริงๆ

ถึงเวลาแล้ว…

 มันมาก สุดยอดดดดด !!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(พี่ฟรานมองมาหาผมๆนั่งฝั่งทางนั้น ฮ่าๆ)

จบบทความทดลองรอเวอร์ชั่นย่อ

soon a book !!

ขำๆน่า